Filmik SAP

III edycja nagrody ANIMUS FORTIS – Mężny Duch

Animus

Zagrożenia pożarowe związane z rolnictwem

Podczas zbioru, transportu i składowania płodów rolnych należy:

  • stosować wskazania podane w instrukcjach obsługi przy eksploatacji maszyn rolniczych i innych z napędem;
  • stosować silniki elektryczne o odpowiednim do warunków pracy stopniu ochrony; minimalna odległość układu na-pędowego od stert, stogów i budynków o konstrukcji palnej powinna wynosić 5 m;
  • ustawiać silniki spalinowe na podłożu niepalnym, w odległości co najmniej 10 m od stert, stogów lub budynków o konstrukcji palnej;
  • zabezpieczać urządzenia wydechowe silników spalinowych przed wylotem iskier;
  • zapewnić możliwość ewakuacji ludzi i sprzętu;
  • przechowywać niezbędne materiały pędne, w ilości nieprzekraczającej dobowego zapotrzebowania, w zamkniętych nietłukących się naczyniach, w odległości co najmniej 10 m od punktu omłotowego i miejsc występowania palnych płodów rolnych;
  • wyposażyć miejsca omłotów, stertowania i kombajnowania w gaśnice oraz w razie potrzeby w sprzęt służący do wykonywania pasów ograniczających rozprzestrzenianie się pożaru.

Palenie tytoniu przy obsłudze sprzętu, maszyn i pojazdów podczas zbiorów palnych płodów rolnych oraz ich transportu jest zabronione.
Używanie otwartego ognia i palenie tytoniu w odległości mniejszej niż 10 m od miejsca omłotów i miejsc występowania palnych płodów rolnych jest zabronione.

Strefa pożarowa sterty, stogu lub brogu z palnymi produktami roślinnymi nie przekracza powierzchni 1 000 m2 lub kubatury 5 000 m3.
Przy ustawianiu stert, stogów i brogów należy zachować co najmniej następujące odległości:
1) od budynków wykonanych z materiałów:
a) palnych — 30 m,
b) niepalnych i o pokryciu co najmniej trudno zapalnym — 20 m;
2) od dróg publicznych i torów kolejowych — 30 m;
3) od dróg wewnętrznych i od granicy działki — 10 m;
4) od urządzeń i przewodów linii elektrycznych wysokiego napięcia — 30 m;
5) od lasów i terenów zalesionych — 100 m;
6) między stertami, stogami i brogami stanowiącymi odrębne strefy pożarowe — 30 m.
Wokół stert, stogów i brogów należy wykonać i utrzymać powierzchnię o szerokości co najmniej 2 m w odległości 3 m od ich obrysu pozbawioną materiałów palnych.
Produkty roślinne należy składować w sposób uniemożliwiający ich samozapalenie. W przypadku konieczności składowania produktów niedosuszonych należy okresowo sprawdzać ich temperaturę.

Wypalanie słomy i pozostałości roślinnych na polach jest zabronione.

Karta ratownicza w pojeździe

Gdy liczy się każda sekunda, KARTA RATOWNICZA może uratować życie

KARTA RATOWNICZA to kartka w formacie A4 przedstawiająca schemat pojazdu z zaznaczonymi najważniejszymi dla służb ratowniczych elementami: umiejscowienia wzmocnień karoserii, rozmieszczenia poduszek bezpieczeństwa, czy też gazowych napinaczy pasów.

Karta ta ma zestandaryzowaną formę (symbole, oznaczenia) i funkcjonuje w większości krajów Unii Europejskiej. Jest przygotowana przez producenta danego samochodu.

Setki modeli samochodów, a każdy inaczej umiejscowione istotne dla szybkiego przeprowadzenia akcji elementy. Np. karoserie samochodów mają w różnym miejscu wzmocnienia. Gdy strażak specjalnymi nożycami natknie się na takie wzmocnienie – te mogą ulec uszkodzeniu. Czasami znalezienie i odłączanie akumulatora też ,wbrew pozorom, nie jest łatwe. Podobnie ma się sprawa z poduszkami powietrznymi. Konstrukcja, wzmocnienia i systemy bezpieczeństwa pojazdów to czasami spore wyzwanie dla grupy ratowniczej.

Dzięki wspomnianej karcie, czas dostępu do rannego zostanie skrócony i to prawie o połowę, a gdy liczy się każda sekunda, czas ten może zdecydować o czyimś życiu.
KARTA RATOWNICZA może uratować życie.
Ułatwi ona działanie zespołów ratowniczych, poprawi bezpieczeństwo ofiar wypadków drogowych podczas pracy zespołów ratowniczych.

Stacje dealerskiej będą wyposażać chętnych właścicieli pojazdów w Kartę odpowiednią dla danej marki i modelu oraz w nalepkę informacyjną. Jeśli kierowca będzie miał oznaczony swój pojazd nalepką informującą o posiadaniu w pojeździe karty ratowniczej to Zespół Ratowniczy będzie wiedział jak najszybciej, najsprawniej wydostać poszkodowanego/poszkodowanych z pojazdu.
Karta ratownicza zawsze umieszczana jest za osłoną przeciwsłoneczną kierowcy (tam też będą jej szukać Zespoły Ratownicze).

Służba ratownicza musi wiedzieć, że w samochodzie znajduje się Karta ratownicza. Temu właśnie służy umieszczenie w samochodzie specjalnej nalepki. Nalepka przyklejona powinna być od wewnątrz (dolny lewy róg przedniej szyby od strony kierowcy).

Źródło: FIA Foundation
Więcej: www.kartyratownicze.pl
Więcej: http://www.straz.gov.pl/page/index.php?str=18&id=34650

Wypalanie traw

wypalanie ulotka2016

Już od wielu lat przełom zimy, wiosny oraz przedwiośnie to okresy, w których wyraźnie wzrasta liczba pożarów łąk i nieużytków. Wiele osób wypala trawy i nieużytki rolne, tłumacząc swoje postępowanie chęcią użyźniania gleby. Od pokoleń wśród wielu ludzi panuje bowiem przekonanie, że spalenie trawy spowoduje szybszy i bujniejszy jej odrost, a tym samym przyniesie korzyści ekonomiczne. Jest to jednak całkowicie błędne myślenie. Rzeczywistość wskazuje, że wypalanie traw prowadzi do nieodwracalnych, niekorzystnych zmian w środowisku naturalnym – ziemia wyjaławia się, zahamowany zostaje bardzo pożyteczny, naturalny rozkład resztek roślinnych oraz asymilacja azotu z powietrza. Do atmosfery przedostaje się szereg związków chemicznych będących truciznami zarówno dla ludzi jak i zwierząt. Wypalanie traw jest również przyczyną wielu pożarów, które niejednokrotnie prowadzą niestety także do wypadków śmiertelnych. Rocznie w tego rodzaju zdarzeniach śmierć ponosi kilkanaście osób.Obszary zeszłorocznej wysuszonej roślinności, która ze względu na występujące w tym czasie okresy wegetacji stanowi doskonałe podłoże palne, co w zestawieniu z dużą aktywnością czynnika ludzkiego w tym sektorze, skutkuje gwałtownym wzrostem pożarów.
Za ponad 94% przyczyn ich powstania odpowiedzialny jest człowiek.Trzeba pamiętać, że po zimie trawy są wysuszone i palą się bardzo szybko. W rozprzestrzenianiu ognia pomaga także wiatr. Osoby, które wbrew logice decydują się na wypalanie traw, przekonane są, że w pełni kontrolują sytuację i w razie potrzeby, w porę zareagują. Niestety mylą sie i czasami kończy się to tragedią. W przypadku gwałtownej zmiany jego kierunku, pożary bardzo często wymykają się spod kontroli i przenoszą na pobliskie lasy i zabudowania. Niejednokrotnie w takich pożarach ludzie tracą dobytek całego życia. Występuje również bezpośrednie zagrożenie dla zdrowia i życia ludzi.
CO ROKU W POŻARACH WYWOŁANYCH WYPALANIEM TRAW GINĄ LUDZIE, W TYM PODPALACZE, PRZYPADKOWE OSOBY ORAZ STRAŻACY!!!
Ogień bowiem to żywioł. Zdarza się, że w starciu z nim giną także osoby wyszkolone w walce z płomieniami.

NIE WARTO RYZYKOWAĆ - NA SKUTEK JEDNEJ, NIEODPOWIEDZIALNEJ DECYZJI BARDZO ŁATWO STRACIĆ DOROBEK SWOJEGO ŻYCIA, ALE I... SAMO ŻYCIE

Wypalanie traw to także bardzo duże zagrożenie dla lasów. Z uwagi na znaczne zalesienie niektórych województw, tereny upraw rolniczych i leśnych dość często ze sobą sąsiadują, a czasami wręcz przenikają się. Ogień z nieużytków niejednokrotnie przenosi się na obszary leśne, niszcząc bezpowrotnie bezcenne drzewostany, które po pożarze odradzają się przez wiele dziesiątek lat. Podczas pożaru powstaje także duże zadymienie, które jest szczególnie groźne dla osób przebywających w bezpośrednim sąsiedztwie miejsca zdarzenia, z uwagi na możliwość zaczadzenia. Powoduje ponadto zmniejszenie widoczności na drogach, co może prowadzić do powstania groźnych w skutkach kolizji i wypadków drogowych. Od palącego się poszycia gleby, zapaleniu ulega podziemna warstwa torfu, który może zalegać nawet do kilkunastu metrów w głąb. Są to pożary długotrwałe (nawet do kilku miesięcy) i wyjątkowo trudne do ugaszenia. Ponadto, w przypadku, gdy zwykła łąka po pożarze regeneruje się przez kilka lat, to pokłady torfu potrzebują na to kilku tysięcy lat.

WYPALANIE TRAW JEST NAPRAWDĘ NIEBEZPIECZNE, ALE TEŻ NIEDOZWOLONE!
Ci, którzy mimo wszystko chcą ryzykować, muszą również liczyć się z konsekwencjami
O tym, że postępowanie takie jest niedozwolone mówi m.in. ustawa z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2009 r. Nr 151, poz. 1220 z późn. zm.), art. 124. „Zabrania się wypalania łąk, pastwisk, nieużytków, rowów, pasów przydrożnych, szlaków kolejowych oraz trzcinowisk i szuwarów”. Art. 131: „Kto...wypala łąki, pastwiska, nieużytki, rowy, pasy przydrożne, szlaki kolejowe, trzcinowiska lub szuwary… – podlega karze aresztu albo grzywny”.
Art. 30 ust. 3 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (Dz. U. z 2011 r. Nr 12, poz. 59 z późn. zm.); "w lasach oraz na terenach śródleśnych, jak również w odległości do 100 m od granicy lasu, zabrania się działań i czynności mogących wywołać niebezpieczeństwo, a w szczególności:
1. rozniecenia poza miejscami wyznaczonymi do tego celu przez właściciela lasu lub nadleśniczego,
2. korzystania z otwartego płomienia,
3. wypalania wierzchniej warstwy gleby i pozostałości roślinnych”.
Za wykroczenia tego typu grożą surowe sankcje: Art. 82 ustawy z dnia 20 maja 1971r. Kodeksu wykroczeń (Dz. U. z 2010 r. Nr 46, poz. 275 z późn. zm.) – kara aresztu, nagany lub grzywny, której wysokość w myśl art. 24, § 1 może wynosić od 20 do 5000 zł. Art. 163. § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny (Dz. U. z 1997r. Nr 88 poz. 553 z późn. zm.) stanowi: „Kto sprowadza zdarzenie, które zagraża życiu lub zdrowiu wielu osób albo mieniu w wielkich rozmiarach, mające postać pożaru, podlega karze pozbawienia wolności od roku do lat 10”.
W walkę ze zjawiskiem wiosennego wypalania traw włączyła się także Unia Europejska. Założenia polityki rolnej UE regulują między innymi zagadnienia ochrony środowiska w rolnictwie. Jednym z narzędzi umożliwiających dokonywanie pozytywnych przemian w tym sektorze jest system dopłat bezpośrednich. Ta forma wsparcia unijnego, zobowiązuje użytkownika gruntów do ich utrzymania zgodnie z normami tzn. w dobrej kulturze rolnej - art. 7 ust. 1 pkt 2a Ustawa z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2008 r. Nr 170, poz. 1051 z późn. zm.).
W ślad za Agencją Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, należy stwierdzić że wypalanie traw jest nie dość, że środowiskowo szkodliwe, ale także surowo zabronione. Za wypalanie traw grożą, oprócz kar nakładanych np. przez policję czy prokuraturę, także dotkliwe kary finansowe nakładane przez Agencję w postaci zmniejszenia od 5 do 25%, a w skrajnych przypadkach nawet odebrania, należnej wysokości wszystkich rodzajów dopłat bezpośrednich za dany rok.

Podczas intensywnego prowadzenia prac rolnych na polach, także może dojść do pożarów wskutek nieostrożności osób wykonujących te prace lub niesprawnego sprzętu technicznego.
Pożary nieużytków, z uwagi na ich charakter i zazwyczaj duże rozmiary, angażują znaczną liczbę sił i środków straży pożarnych. Każda interwencja to poważny wydatek finansowy. Strażacy zaangażowani w akcję gaszenia pożarów traw, łąk i nieużytków, w tym samym czasie mogą być potrzebni do ratowania życia i mienia ludzkiego w innym miejscu. Może się zdarzyć, że przez lekkomyślność ludzi nie dojadą z pomocą na czas tam, gdzie będą naprawdę niezbędni.

Pożary traw powodują również spustoszenie dla flory i fauny. Niszczone są miejsca lęgowe wielu gatunków gnieżdżących się na ziemi i w krzewach. Palą się również gniazda już zasiedlone, a zatem z jajeczkami lub pisklętami (np. tak lubianych przez nas wszystkich skowronków). Dym uniemożliwia pszczołom i trzmielom oblatywanie łąk. Owady giną w płomieniach, co powoduje zmniejszenie liczby zapylonych kwiatów, a w konsekwencji obniżenie plonów roślin.
Giną zwierzęta domowe, które przypadkowo znajdą się w zasięgu pożaru (tracą orientację w dymie, ulegają zaczadzeniu). Dotyczy to również dużych zwierząt leśnych, takich jak sarny, jelenie czy dziki. Płomienie niszczą miejsca bytowania zwierzyny łownej, m.in. bażantów, kuropatw, zajęcy, a nawet saren.

W płomieniach lub na skutek podwyższonej temperatury ginie wiele pożytecznych zwierząt kręgowych: płazy (żaby, ropuchy, jaszczurki), ssaki (krety ryjówki, jeże, zające, lisy, borsuki, kuny, nornice, badylarki, ryjówki i inne drobne gryzonie).
Przy wypalaniu giną mrówki. Jedna ich kolonia może zniszczyć do 4 milionów szkodliwych owadów rocznie. Mrówki zjadając resztki roślinne i zwierzęce ułatwiają rozkład masy organicznej oraz wzbogacają warstwę próchnicy, „przewietrzają” glebę. Podobnymi sprzymierzeńcami w walce ze szkodnikami są biedronki, zjadające mszyce.
Ogień uśmierca wiele pożytecznych zwierząt bezkręgowych, m.in. dżdżownice (które mają pozytywny wpływ na strukturę gleby i jej właściwości), pająki, wije, owady (drapieżne i pasożytnicze). Pożary traw niszczą rodzimą faunę i florę.

Opracowanie: mł. bryg. Katarzyna Boguszewska, Wydział Informacji i Promocji KG PSP

RSO - Regionalny System Ostrzegania

RSO to usługa, która umożliwia powiadamianie obywateli o lokalnych zagrożeniach, zarówno na stronach internetowych urzędów wojewódzkich, jak i w naziemnej telewizji cyfrowej, w naziemnym multipleksie cyfrowym MUX-3 w programach regionalnych: w standardzie HbbTV, w telegazecie, z wykorzystaniem napisów DVB, a także w aplikacjach telefonicznych. Poprzez RSO rozpowszechniane są także poradniki postępowania w sytuacjach kryzysowych.

Aplikacja jest dostępna do pobrania za darmo - kliknij linki poniżej odpowiadające zainstalowanemu w telefonie systemowi: Android, Apple iOS, Windows Phone

QR RSO android     QR RSO iOS     QR RSO WP

Więcej szczegółowych informacji dostępne jest na stronie projektu TUTAJ

Źródło: https://mac.gov.pl/projekty/regionalny-system-ostrzegania-rso/opis-projektu

Bezpieczna woda

plakat

ulotka strona 1

ulotka strona 2

ulotka strona 3

ulotka strona 4

W związku ze zbliżającym się sezonem zimowym pojawia się często sygnalizowany problem nieszczęśliwych wypadków podczas lekkomyślnych zabaw dzieci i młodzieży na zamarzniętych zbiornikach wodnych.

W trosce o bezpieczeństwo najmłodszych Ministerstwo Sportu i Turystyki uruchomiło zimową edycję akcji „Bezpieczna Woda" skierowaną do nauczycieli, wychowawców, funkcjonariuszy policji rzecznych, ratowników oraz rodziców, stanowiącą zestaw podstawowych zasad bezpieczeństwa na zamarzniętych zbiornikach wodnych, ujętych w formie plakatu oraz 4-stronicowej ulotki.

Powyższe materiały edukacyjno-informacyjne stanowią pomoc dydaktyczną w ramach zajęć szkolnych na temat zagrożeń związanych z przebywaniem na zamarzniętych rzekach, stawach i jeziorach.

W założeniach Akcja obejmie swym zasięgiem szkoły na terenie całego krajui wpłynie na ograniczenie liczby wypadków wśród dzieci i młodzieży podczas zimowego wypoczynku na obszarach wodnych.

Ministerstwo Sportu i Turystyki realizuje zimową edycję Akcji „Bezpieczna Woda" we współpracy z Ministerstwem Edukacji Narodowej, Ministerstwem Spraw Wewnętrznych i Ministerstwem Zdrowia, przy wsparciu Komendy Głównej Policji, Centrum Turystyki Wodnej PTTK i Polskiej Organizacji Turystycznej.

Źródło: 

http://www.msport.gov.pl/article/zimowa-edycja-akcji-informacyjno-edukacyjnej-,,bezpieczna-woda